ตอนที่ 004

เมื่อมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยการสื่อสารภาคใต้ ไป๋โฉวเดินไปหยุดยืนตรงที่ร่มสะดุดตาแห่งหนึ่ง เขาหยิบหูฟังขึ้นมาสวมแล้วยืนนิ่งดูเหมือนเทพบุตรผู้เย็นชาที่ใครก็เข้าไม่ถึง

เพลงยังไม่ทันจบอินโทรด้วยซ้ำ ก็มีเด็กสาวสองคนเดินเข้ามาถามว่าเขาเป็นนักศึกษาที่นี่หรือเปล่า พร้อมกับขอช่องทางติดต่อ ไป๋โฉวเดาว่าพวกเธอน่าจะเป็นรุ่นพี่

ด้วยส่วนสูงกว่า 183 เซนติเมตรและหน้าตาที่ละม้ายคล้ายหลี่หมิง ไป๋โฉวจึงชินเสียแล้วกับการถูกพุ่งชนแบบนี้

เขาพิจารณาพวกเธอครู่หนึ่ง หน้าตาก็ไม่แย่แต่ยังไม่เข้าสเปก ไป๋โฉวเลยปฏิเสธไปตรงๆ ว่าลืมเอาโทรศัพท์มาและไม่มีวีแชต

พวกเธอรู้ตัวว่าถูกปฏิเสธเข้าให้แล้ว จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเดินจากไปพลางกระซิบกระซาบกัน ไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องของเขาไปลงเสี่ยวหงซูหรือเพจคิวท์บอยของมหาลัยหรือเปล่า

ไป๋โฉวไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนั้น ถ้าเขาไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เขามีมาตรฐานการคัดกรองและตรรกะของตัวเอง การใส่หูฟังฟังเพลงสักสองสามเพลงยังดีเสียกว่าการฝืนทำเป็นสุภาพกับคนที่ไม่สนใจ

ผ่านไปประมาณสองเพลง มือเล็กๆ ข้างหนึ่งก็โบกไปมาตรงหน้าเขา

ไป๋โฉวเงยหน้าขึ้นก่อนจะถอดหูฟังออกแล้วถามเรียบๆ "มาถึงเมื่อไหร่เนี่ย?"

"เพิ่งถึงจ้ะ"

ตานเหมิงทำปากยื่นเล็กน้อยพลางสะกิดเขา "นี่ ทำไมเมื่อกี้ไม่รับสายฉันล่ะ เกือบหาไม่เจอแล้วไหมล่ะ"

ความจริงมันหาตัวง่ายมาก ผู้ชายหุ่นดีหน้าตาหล่อเหลาอย่างไป๋โฉวยืนตรงไหนก็เด่น แถมยังนัดแนะที่เจอกันไว้แล้วด้วย

แต่ตานเหมิงก็ยังกดโทรวีแชตหาเขาตอนที่ใกล้จะถึงประตูโรงเรียน และเธอขัดใจนิดหน่อยที่เขาไม่รับสาย ทั้งที่ปกติเขาจะรับสายเธอตลอด

"ฟังเพลงอยู่น่ะเลยไม่ได้ยิน" ไป๋โฉวตอบปัดๆ ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่เขาเจอจนชิน

หูฟังของเขาเสียบอยู่กับเครื่องเล่นเพลง ไม่ใช่โทรศัพท์ แถมเวลาออกไปข้างนอกเขาก็ชอบใส่หูฟังจนโดนแม่ด่าเป็นประจำเรื่องไม่รับสายว่า "บอกให้ไปซื้อของแค่นี้ ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"

เขาพิจารณาตานเหมิงอีกครั้งแล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา "แค่จะออกไปซื้อของ ทำไมต้องเปลี่ยนชุดด้วย?"

ตอนนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดผ้าฝ้ายสีขาวทรงหลวม กระโปรงจีบสีขาวเข้าชุดพับทับช่วงเอว และสวมรองเท้าแตะรัดส้นสีขาวนวล

กลิ่นอายความสดใสไร้เดียงสาสไตล์เน็ตไอดอลในรั้วมหาวิทยาลัยแผ่ซ่านออกมาเต็มที่

"เป็นไง ดูดีใช่ไหมล่ะ"

ตานเหมิงกางแขนแล้วหมุนตัวรอบหนึ่ง "ฉันเพิ่งซื้อไอเทมฮิตจากเถาเป่ามาเมื่อไม่กี่วันก่อน สองชิ้นนี้ราคาตั้งหลายร้อยหยวนเลยนะ"

ไป๋โฉวนึกขึ้นได้ว่าเขาทำเสื้อเธอเลอะบนรถไฟความเร็วสูง เธอควรจะเปลี่ยนชุดจริงๆ นั่นแหละ เขาจึงรีบบอกว่า "ในตะกร้าสินค้ายังมีชุดอื่นอีกไหม เดี๋ยวฉันซื้อให้ชุดหนึ่ง"

"ไม่เอาหรอก กว่าจะเลือกได้คงอีกนาน เราไปซื้อของที่จำเป็นกันเถอะ ถ้าชักช้าเดี๋ยวจะกลับมืด"

ตานเหมิงดันหลังไป๋โฉวให้เดินไปข้างหน้า ดูเหมือนเธอจะร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนเล็กน้อย

เรื่องจ่ายค่าชุดให้ตานเหมิงไม่ใช่เรื่องรีบร้อน ไป๋โฉวเลยไม่เซ้าซี้ต่อ

ช่วงเวลานี้การเรียกแท็กซี่หน้ามหาลัยทำได้ง่ายมาก เพราะมีคนนั่งมาส่งที่มหาลัยเยอะ และนักศึกษาหลายคนก็อยากออกไปเที่ยวชมจินหลิงเหมือนกัน

มีแท็กซี่หลายคันจอดรออยู่หน้าประตู เพราะคนขับไม่อยากตีรถเปล่ากลับ ทั้งคู่จึงก้าวขึ้นรถไปคันหนึ่ง

หลังจากบอกจุดหมายกับคนขับ ตานเหมิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่นำทางอย่างคล่องแคล่วพลางบอกว่า "ไป๋โฉว นายเหนื่อยไหม นอนพักอีกงีบก็ได้นะ เดี๋ยวถึงแล้วฉันปลุกเอง"

เหมือนเดิมเป๊ะ

ความจริงไป๋โฉวไม่ได้เหนื่อยแล้ว เด็กหนุ่มวัยสิบแปดสิบเก้าไม่ได้ต้องการการพักผ่อนอะไรขนาดนั้น แต่เขาแค่ไม่อยากถลำลึกความสัมพันธ์กับตานเหมิงมากเกินไป

เขาจึงใส่หูฟัง พิงหัวกับประตูรถ แล้วหลับตาลงทันที

ไม่นานนัก ไป๋โฉวก็ถูกปลุก เขาทำท่าจะหยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายเงิน แต่พบว่าตานเหมิงจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว ไป๋โฉวไม่ได้เกรงใจอะไรมากนัก เดี๋ยวขากลับเขาค่อยจ่ายคืนให้ก็ได้

เมื่อลงจากรถ ตานเหมิงมองไปรอบๆ ด้วยความรู้อยากเห็น แต่พอมองได้ไม่กี่ทีก็หมดความสนใจ

ในแง่ของโครงสร้างพื้นฐาน จินหลิงสู้เมืองใหญ่อย่างม่อตูไม่ได้จริงๆ ถึงจะดูดีกว่าหานตานบ้านเกิดเยอะ แต่ถ้าไม่ใช่ย่านที่เจริญมากๆ มันจะต่างกันสักเท่าไหร่เชียว

ความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างเมืองใหญ่กับเมืองเล็ก คือตัวเลือกของการพักผ่อนหย่อนใจและสถานที่บันเทิงที่ทันสมัยกว่า ซึ่งสิ่งเหล่านั้นจะสัมผัสได้ก็ต่อเมื่อมีเงินเท่านั้น

ถ้ามีเงิน เมืองใหญ่ถึงจะเป็นเมืองใหญ่ที่แท้จริง

ตานเหมิงเดินตามหลังไป๋โฉวเข้าไปในอาคารบีของโอเรียนทัล หมิงหยวน และขึ้นลิฟต์ไป ในที่สุดเธอก็ถามด้วยความสงสัย "นายจะมาซื้ออะไรกันแน่เนี่ย?"

"หูฟังอันใหม่กับเครื่องเล่นเพลงน่ะ"

ไป๋โฉวหยิบเครื่องเล่นโซนี่รุ่น A25 ออกมาจากกระเป๋า เขาซื้อมาเมื่อสองปีก่อนตอนมาเยี่ยมญาติที่จินหลิง ตอนนั้นเขาก็แค่คิดว่าโซนี่มันดี เลยเลือกมาแบบสุ่มๆ

"อ้อ..."

ตานเหมิงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ความจริงเธอไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย และเธอก็มักจะไม่ค่อยพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้

ตานเหมิงแค่คิดว่า การจะเปลี่ยนเครื่องเล่น MP3 กับหูฟังมันจะยุ่งยากแค่ไหนกันเชียว ใช้เวลาไม่กี่นาทีกับเงินไม่กี่ร้อยหยวนก็น่าจะจบแล้ว

ติ๊ง...

"ถึงแล้ว"

ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้น 16 ไป๋โฉวพาตานเหมิงเดินออกจากลิฟต์ เลี้ยวไปตามทางตามความทรงจำจนถึงร้านโทลูอีน สาขาหนานจิง

ทันทีที่ประตูเปิดออก ตานเหมิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ร้านที่ไป๋โฉวพามามันต่างจากที่เธอจินตนาการไว้ลิบลับ

เธอคิดว่าร้านขายหูฟังจะเหมือนร้านโทรศัพท์ทั่วไป

พื้นที่เล็กๆ มีเคาน์เตอร์กระจกสองตัววางเครื่องตัวอย่าง และผนังด้านหลังเต็มไปด้วยกล่องหูฟังที่ยังไม่ได้แกะ

จากนั้นไป๋โฉวก็จะบอกว่า "เอาอันนี้ เอาอันนั้น" แล้วก็จ่ายเงิน จบในไม่กี่นาที

แต่ร้านโทลูอีนของจริงเป็นยังไง?

ก้าวแรกที่เข้าไปจะเจอกับผนังที่เหมือนบอร์ดโฆษณา แต่มีกระดาษแผ่นเล็กๆ แปะไว้จนแน่นแต่เป็นระเบียบ ซึ่งทั้งหมดคือรีวิวจากลูกค้า

พอมองไปด้านข้าง มีผนังอีกด้านที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายที่ดูอาร์ตมาก ลึกเข้าไปด้านในเป็นเคาน์เตอร์ไม้ทรงสูง ดูคล้ายกับบาร์เหล้า

มีเก้าอี้ทรงสูงวางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ด้านหลังพนักงานหญิงสองคนที่ท่าทางสงบเงียบ คือตู้ไม้ขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนชั้นวางเหล้าในบาร์ แต่แทนที่จะเป็นเหล้า มันกลับเต็มไปด้วยหูฟังที่วางเรียงรายไว้ให้ลูกค้าทดลองฟัง

ชั้นบนสุดเป็นหูฟังแบบครอบหูทั้งหมด มีทั้งแบรนด์เซนไฮเซอร์, ออดิโอ-เทคนิก้า, เบเยอร์ไดนามิก, เอเคจี... ส่วนชั้นล่างลงมาเป็นหูฟังแบบสอดหู

ตานเหมิงมองไม่เห็นรายละเอียดลึกเข้าไปข้างใน แต่เท่าที่เห็น การตกแต่งมันเหมือนบาร์เล็กๆ ที่เงียบสงบในสไตล์ผู้ดีเก่าช่วงศตวรรษที่ 19 มากกว่าจะเป็นร้านขายอุปกรณ์ไอที

เมื่อเข้ามาในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและต่างจากที่คิดไว้ ตานเหมิงจึงเริ่มเงียบลงโดยสัญชาตญาณ เธอไม่พูดอะไรอีก แต่เดินตามข้างกายไป๋โฉวพลางกวาดสายตามองสำรวจรอบๆ

"สวัสดีครับ ช่วยเอาเครื่องเล่นพกพารุ่นเรือธงตัวล่าสุดกับหูฟังอินเอียร์แบบมีสายรุ่นท็อปของปีนี้มาให้ผมลองหน่อยครับ"

ไป๋โฉวนั่งลงตรงข้ามเคาน์เตอร์บาร์แล้วเอ่ยกับพนักงานด้วยน้ำเสียงเรียบๆ