ตอนที่ 006

"สวัสดีครับ ทางร้านเรามีทั้งเครื่องเล่นม่อจวีและหูฟังเอ็มไพร์ ออดีน (Empire Odin) อยู่ในสต็อกพอดีครับ ทั้งเครื่องเล่นและหูฟังไฮบริดหลายไดรเวอร์ชุดนี้ถือเป็นคู่หูระดับซูเปอร์เรือธงที่ยอดนิยมมาก เดือนนี้เราเพิ่งขายออกไปได้หลายชุดเลยครับ"

"ส่วนเรื่องที่เสียงเบสยังไม่แน่นพอและเสียงแหลมช่วงปลายจัดจ้านเกินไป ลูกค้าบางท่านก็เคยแจ้งเรามาเหมือนกันครับ ผมแนะนำให้ลองเปลี่ยนมาใช้สายทองแดงบริสุทธิ์ของลอร่าซอง (Laura Song) ดูครับ สายตัวนี้จะช่วยเพิ่มเนื้อเบสให้หนาขึ้นและลดอาการจัดจ้านของเสียงแหลมลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

"ไม่ทราบว่าน้องอยากลองขั้วต่อแบบ 3.5 มม. หรือ 4.4 มม. ดีครับ?"

สำหรับคอหูฟัง ขั้วต่อ 3.5 มม. คือมาตรฐานทั่วไปที่ใช้กันแพร่หลาย ส่วน 4.4 มม. คือพอร์ตแบบสมดุล (Balanced) ที่ทางโซนี่พยายามผลักดัน ซึ่งจะให้กำลังขับที่สูงกว่าและการแยกช่องสัญญาณซ้ายขวาที่เด็ดขาดกว่า

"ผมขอลองทั้งสองแบบเลยครับ"

"รอสักครู่นะครับ"

พนักงานขายหาตัวสายทองแดงผลึกเดี่ยวของลอร่าซองที่เข้ากับหูฟังออดีนมาให้ไป๋โฉวอย่างรวดเร็วและสุภาพ

เมื่อเปลี่ยนมาใช้สายทองแดงบริสุทธิ์แล้ว ไป๋โฉวลองฟังอีกครั้ง ผลลัพธ์ที่ได้นั้นชัดเจนทันที อาการเสียงแหลมที่เคยเสียดหูและความรู้สึกว่าเบสบางเกินไปถูกจัดการจนลงตัว

"ม่อจวีหนึ่งเครื่อง ออดีนหนึ่งคู่ แล้วก็สายหูฟังสองเส้นนี้ พี่ช่วยคำนวณราคาทั้งหมดแล้วขอลดให้ผมหน่อยนะครับ"

ไป๋โฉวชอบแนวเสียงของทั้งสาย 3.5 และ 4.4 แบบแรกฟังเพลงป๊อปได้อารมณ์กว่า ส่วนแบบหลังให้มิติเสียงที่กว้างขวางกว่า แต่ละแบบมีจุดเด่นคนละอย่าง

ทำยังไงดีล่ะ? ก็ต้องเอามาทั้งคู่สิ

ที่ว่าผู้ใหญ่ไม่เลือกน่ะเหรอ? ไม่หรอก ผู้ใหญ่มักต้องเจอกับทางเลือกที่ยากลำบากกว่าเด็กเสมอ คนที่ไม่ต้องเลือกจริงๆ น่ะมีแต่คนรวยเท่านั้นแหละ

พนักงานขายหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาจิ้ม "เครื่องเล่นม่อจวีราคา 17,999 หยวน หูฟังออดีนราคา 28,299 หยวน ส่วนสายหูฟังลอร่าซองราคาเส้นละ 22,149 หยวนครับ"

"ราคารวมทั้งหมดอยู่ที่ 90,595 หยวน ผมลดให้เหลือ 86,000 หยวนถ้วน พร้อมของแถมเล็กๆ น้อยๆ อีกจำนวนหนึ่งครับ น้องจะชำระด้วยบัตรเครดิตใช่ไหมครับ?"

"ลดให้นิดเดียวเองนะครับ" ไป๋โฉวบ่นอุบ

ปกติแล้วพวกหูฟังระดับเรือธงและสายอัปเกรดราคาสูงมักจะมีกำไรมากกว่ารุ่นเริ่มต้น ยิ่งซื้อยกชุดแบบนี้ย่อมมีส่วนต่างให้ต่อรองได้อีก

แต่ช่างเถอะ เขาขี้เกียจเสียเวลาต่อราคา "เอาเครื่องรูดบัตรมาเลยครับ ผมขี้เกียจพูดมากแล้ว"

"เครื่องเล่น หูฟัง แล้วก็สาย 4.4 ตัวนี้ไม่ต้องใส่กล่องนะครับ ผมจะใช้เลย ส่วนที่เหลือรบกวนแพ็คลงกล่องให้ผมด้วย"

ไป๋โฉวหยิบการ์ดออกมา พนักงานทั้งสองคนก็เริ่มวุ่นวายทันที

คนหนึ่งจัดการรูดบัตรและให้เขาเซ็นชื่อ จากนั้นก็เก็บเครื่องตัวอย่างบนเคาน์เตอร์เข้าที่ แล้วหยิบเมมโมรี่การ์ดที่มีเพลงกว่าพันเพลงของไป๋โฉวออกมาถือไว้อย่างระมัดระวัง

อีกคนรีบไปหยิบถุงกระดาษ พร้อมนำเครื่องเล่นและหูฟังของใหม่แกะกล่องออกมาจากโกดังหลังร้าน เพื่อช่วยไป๋โฉวประกอบชุดพร้อมใช้งาน...

ตานเหมิงนั่งเงียบกริบอยู่ข้างๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่น มองไป๋โฉวสลับกับพนักงานที่กำลังวุ่นวายด้วยแววตาที่หม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

แม้จะนั่งอยู่ข้างกัน แต่เธอรู้สึกเหมือนมีโลกสองใบที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาไว้ เงินแปดหมื่นกว่าหยวน (ประมาณสี่แสนบาท) ถูกจ่ายไปเพียงเพื่อซื้อหูฟังและเครื่องเล่นเพลงเพื่อให้เสียงเพลงมันเพราะขึ้น... ซึ่งมันเป็นสิ่งที่คนทั่วไปจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ

ไป๋โฉวรับบัตรคืนมาและยัดกล่องกระดาษ สายหูฟังที่เหลือ รวมถึงพวกจุกหูฟังและเคสหนังที่ทางร้านแถมมาลงในถุง

เขาสวมหูฟังพาดไว้ที่คอเหมือนเดิม ปล่อยให้บอดี้หูฟังที่ออกแบบมาอย่างประณีตมูลค่าคู่ละกว่าแสนบาทห้อยอยู่ตรงหน้าอก

เขาหันไปเห็นสีหน้าของตานเหมิงที่ไม่สู้ดีนัก "เป็นอะไรไปน่ะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

"เปล่าจ้ะ แค่จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เรากลับกันเถอะ"

ตานเหมิงฝืนยิ้ม ท่าทีของเธอกลับไปดูประหม่าและห่างเหินเหมือนตอนที่เจอกันเมื่อเช้าไม่มีผิด

ไป๋โฉวลอบถอนหายใจในใจ เขาไม่ใช่คนโง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

ด้วยส่วนสูง หน้าตา และสถานะเด็กเรียนดนตรี ทำให้ตลอดช่วงมัธยมมีผู้หญิงเข้าหาเขาไม่ขาดสาย เขาเข้าใจความรู้สึกคนอื่นดีและมีกลไกการคัดกรองคนในแบบของตัวเอง

เขารู้สึกว่าเขากับตานเหมิงไม่ค่อยเข้ากันจริงๆ หรืออย่างน้อยเธอก็ยังไปไม่ถึงขั้นตอนสุดท้ายในใจเขา

ประการแรก ด้วยประวัติที่ผ่านมา ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันไม่รุนแรงนัก และเขาเป็นคนประเภทที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกมาก

ใครบ้างจะไม่ชอบผู้หญิงที่สวยโดดเด่นเป็นอันดับต้นๆ ของโรงเรียน? แต่มันก็แค่ชอบเท่านั้น

สถานการณ์ตอนนี้ก็อาจจะดีแล้วก็ได้

ผู้หญิงบางคนชอบสนุก ชอบแฟนที่ฐานะดีกว่า แต่ผู้หญิงอีกบางประเภทกลับอ่อนไหว มีทั้งความทะนงตนและความรู้สึกต่ำต้อยปนเปกันไป พวกเธอกลัวการถูกดูแคลนและไม่อยากมีคู่ครองที่มีพื้นฐานทางการเงินต่างกันเกินไป

ตานเหมิงจัดอยู่ในประเภทหลัง

รสนิยมการใช้เงินของไป๋โฉวสร้างความกดดันให้เธออย่างมหาศาล แค่เพื่อจะฟังเพลงให้เพราะขึ้น เขากล้าจ่ายเงินแปดหมื่นหยวนซื้อหูฟังกับ MP3 ในแบบที่คนปกติคาดไม่ถึง

เธอไม่ได้อยาก หรืออาจจะบอกว่าไม่กล้าที่จะพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาให้ลึกซึ้งไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะไลฟ์สไตล์ที่ต่างกันมันเป็นปัญหาใหญ่

เหตุผลบอกไป๋โฉวว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว พวกเขาไม่ได้เดินบนเส้นทางเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไร ในอนาคตเธอจะเป็นนักศึกษาที่ตั้งใจเรียน ส่วนเขาจะเป็นคุณชายร่ำรวยที่ใช้ชีวิตเสวยสุข

ทว่า ในฐานะคนที่พอจะเดาความคิดของตานเหมิงออก ไป๋โฉวกลับรู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ

เด็กสาวแสนดีที่เขาแอบชอบอยู่นิดๆ คนนั้น อาจจะตัดสินใจถอยห่างจากเขาไปจริงๆ

เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้อยากคบเธอขนาดนั้น แต่พอเห็นเธอจะถอนตัวจริงๆ เขากลับรู้สึกเสียดาย... ให้ตายสิ เขานี่มันนิสัยเสียจริงๆ

แต่เศษเสี้ยวของมโนธรรมที่ยังเหลืออยู่ก็รั้งไม่ให้เขาพูดจาหว่านล้อมหรือทำอะไรเพื่อรั้งเธอไว้

เมื่อได้หูฟังสมใจและต่างคนต่างมีความในใจ การเดินเที่ยวเขตฉินหวยต่อจึงไม่มีความจำเป็น ทั้งคู่เรียกแท็กซี่เพื่อกลับมหาวิทยาลัยทันที

ตานเหมิงยังคงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่นำทางเหมือนเดิม ส่วนไป๋โฉวสวมหูฟังแต่ไม่ได้งีบหลับ

เขาเอียงหัวมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว

น้ำเสียงทุ้มลึกและแหบพร่าเล็กน้อย ผสานกับดนตรีที่มีจังหวะจะโคน ไหลผ่านอุปกรณ์ระดับเรือธงราคาหกหมื่นหยวนเข้าสู่โสตประสาทของไป๋โฉว

เสียงเบสลงลึกและมีแรงปะทะที่ยอดเยี่ยม เสียงร้องชัดเจนจนเขาได้ยินเสียงลมหายใจของนักร้อง การแยกชิ้นดนตรีทำได้ดีเยี่ยมไม่มีมั่วซั่ว แม้แต่เสียงกลองที่เบาที่สุดก็ยังได้ยินชัดเจน

นี่คือเพลงเกาหลีที่มีท่วงทำนองหม่นหมองและมีกลิ่นอาย R&B เข้มข้น ชื่อเพลงถ้าแปลเป็นไทยก็น่าจะชื่อว่า "รักเธอจนตาย"

ดูเหมือนจะเป็นเพลงประกอบละครเรื่อง คิมทักกู ขนมปังเทวดา อะไรประมาณนั้น

อุปกรณ์ฟังเพลงระดับท็อป เพลงระดับท็อป และความหม่นหมองระดับท็อป

ไป๋โฉวไม่คิดว่าตัวเองมีอะไรต้องเสียใจ มันคือทางเลือกของเขาเองไม่ใช่หรือไง? เขาไม่ได้รักเธอขนาดนั้น แต่ก็ยังเสียดายที่ต้องเสียเธอไป พอต้องตัดสินใจจริงๆ เขาก็อดที่จะลังเลอีกครั้งไม่ได้

[ หากปราศจากดนตรี ชีวิตก็คือความผิดพลาด ] [ ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับความสุขจากการฟังดนตรี ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับทักษะ: ภาษาเกาหลี (ระดับสมัครเล่น เลเวล 3) ]

(ผมเพิ่งฟังเพลงเศร้าแล้วอินไปกับมันเนี่ยนะ จะไปมีความสุขตรงไหนล่ะฟะ! กำลังบิวต์อารมณ์เศร้าอยู่เลย ระบบ... นายอย่ามาทำลายบรรยากาศได้ไหม!)